امروزه، استفاده از دوربین های عکاسی دیجیتال کاملاً معمول شده است و اغلب افراد در طول زندگی خود حدأقل یکبار با این سوال روبرو می شوند که “چه دوربینی بخرم؟”
جواب این سوأل آسان نیست! نیاز به مطالعه و بررسی جزئیات فنی دوربین های موجود و همچنین مقایسه عملکرد آن ها دارد. بنابراین یکی از مهم ترین گام های موجود در انتخاب یک دوربین، بررسی دقیق جزئیات فنی آن است. در صورتی که جزئیات فنی یک دوربین دیجیتال را بررسی کرده باشید، حتماً با چنین عبارتی مواجه شده اید : “این دوربین از CCD استفاده می کند” و یا “این دوربین از CMOS استفاده می کند”. با توجه به اینکه حسگر تصویر یکی از مهمترین قسمت های یک دوربین دیجیتال است و اینکه استفاده از یکی از این دو نوع تکنولوژی در دوربین های کنونی معمول بوده و گاه انتخاب ما دچار تردید می شود، در این نوشته به توصیف، مقایسه و بررسی مزایا و معایب این دو تکنولوژی پرداخته ام.
این دو ابزار، ذاتاً یک هدف را دنبال می کنند و آن هدف تبدیل تصویر اپتیکی به سیگنال های الکتریکی است که در نهایت تصویر دیجیتال را ایجاد می کند. در یک دوربین دیجیتال، لنز و یا سیستم لنزها، نور وارد شده را پس از عبور از فیلتر، در محل حسگر تصویر همگرا می کنند و تصویر ایجاد شده به پردازشگر تصویر منتقل می شود. پردازشگر تصویر یک نسخه دیجیتال از تصویر می سازد و آن را به تراشه ی فشرده سازی ارسال می کند تا به فرمت مورد نظر (TIFF، JPG و …) تبدیل شود. پردازنده ی اصلی (CPU)، تصحیحات لازم را بر روی تصویر انجام می دهد و آن را بر روی حافظه ذخیره می کند. DRAM به منظور انجام اعمال پردازش تصویر توسط CPU به کار گرفته می شود. در نهایت عنصری برای آماده سازیِ نهایی به منظور مشاهده ی تصویر تعبیه شده است.
